Maria Ferreira Silva is een dansartieste, geboren in Lissabon en gevestigd in Brussel. Ze begon haar artistieke parcours op zesjarige leeftijd, toen ze optrad in de plaatselijke aula in de buitenwijken van Lissabon, in grote producties met een klein budget, georganiseerd door haar danslerares Fernanda Mafra. Ze heeft een dansdiploma van het Nationaal Conservatorium van Lissabon (2006) waar ze klassieke dans, moderne dans, tapdans en Portugese traditionele dans studeerde, en van P.A.R.T.S. (2010) waar ze voor het eerst kennismaakte met hedendaagse dans en haar liefde voor ballettechniek herwon. Tijdens haar studie in België ontving ze drie jaar achtereen een beurs van de Calouste Gulbenkian Foundation.

Als maker co-creëerde ze het duet Light as a Feather, Green as an Apple (2010/2012) met danser/choreograaf Veli Lehtoaara met steun van P.A.R.T.S. en coproductie van Zodiak - Centrum voor Nieuwe Dans (FIN) en Theater Malpertuis - Tiel (BE), met verdere vertoningen op het Spring Dance Festival in Utrecht. Na die productie legde Maria zich toe op danscreaties, meestal in de rol van danseres. Toch was ze voortdurend betrokken bij onderzoeksprojecten, sommige door haar geïnitieerd, andere door anderen.

Als performer werkt ze samen met Willi Dorner in Bodies in Urban Spaces (2011/2012), Daniel Linehan in Gaze is a Gap is a Ghost (2012), Georgia Vardarou in Phenomena (2013), Radouan Mriziga in 3600 (2016), Marco Torrice in Melting Pot (2017/18), Anneleen Keppens in The moon is the moon is the moon (2017), Renan Martins de Oliveira in Viaduto (2020/21) en Benjamin Vandewalle in Studio cité (2021), onder anderen. Maria heeft een langdurige samenwerkingsrelatie opgebouwd met Maud le Pladec sinds 2013 en met Trajal Harrell sinds 2019. Met hen werkte ze niet alleen als performer, maar ook respectievelijk als choreografie-assistente en repetitor. In haar lespraktijk is ze sinds 2016 als gastdocent verbonden aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen en sinds het voorjaar van 2023 aan de Stockholm University of the Arts.

In 2021 begon ze een artistiek onderzoeksproject dat het concept van plasticiteit bestudeert in relatie tot het performatieve en het choreografische. Momenteel houdt ze zich bezig met haar choreografisch werk terwijl ze als performer optreedt in Studio Cité van Benjamin Wandewalle, Twenty-Seven Perspectives van Maud le Pladec, The Köln Concert, Monkey off my back or the Cat's Meow, The House of Bernarda Alba en The Romeo van Trajal Harrel/Schauspielhaus Zürich. Naast haar podiumervaring heeft Maria zich verdiept in analoge fotografie, training gevolgd in de Feldenkrais methode en kostuums gemaakt voor dansproducties. Daarom definieert ze haar kunstenaarschap als een poreuze container die ruimte biedt aan een levendig ecosysteem waarin verschillende praktijken, rollen en contexten haar engagement met het dansveld voeden en versterken.