Dit choreografische project van Estefanía Álvarez Ramírez en Luisa Fernanda Alfonso is geïnspireerd op Quinceañera feesten, een Latijns-Amerikaanse viering van de overgang van kind naar vrouw, die samenvalt met de 15e verjaardag van meisjes. Op deze dag wordt het volwassen wordende meisje de 'Quinceañera' genoemd. Het feest vindt zijn oorsprong in Europese debutantenbals en in combinatie met inheemse overgangsrituelen is het een voorbeeld van opgelegde koloniale tradities die opnieuw worden toegepast en omgezet in vormen van empowerment. Dit stuk onderzoekt de performativiteit van het geënsceneerde ritueel, maar ook het geweld waaraan de Quinceañera wordt blootgesteld door een dergelijke ritualisering. Als Colombiaanse vrouwen die in Europa wonen en werken, benaderen Estefanía en Luisa dit thema vanuit hun migratieperspectief. Ze gebruiken hun vriendschap als een actieve factor in het creatieproces en in hun aanwezigheid op het podium om hun relatie met het koloniale verleden, de export van tradities en het opnieuw uitvinden van verhalen in twijfel te trekken.

Quinceañeras wordt een avondvullend werk waarin het publiek het theater ziet veranderen in een 'salón comunal' of een garage of woonkamer, een nieuwe ruimte waar dans, muziek en sentimentaliteit verstrengeld raken in een extravagante feestelijke gebeurtenis. Midden in de versieringen van een latino verjaardagsfeest, met zijn plastic en holle weelde, en met fascinatie voor de Latijns-Amerikaanse nabootsing van de westerse aristocratische extravagantie, zal de uitdaging zijn om een nieuw ritueel te scheppen door middel van dans. Dit om de tweedelingen tussen rijkdom en armoede, fake en echt, heilig en alledaags, heimwee en thuishoren en feest en rouw te doorbreken en op te heffen.

Vriendschap, zorg en intimiteit zijn de drijvende kracht achter deze voorstelling. Ze zullen de Quinceañera belichamen door middel van een onaangekondigde rolverschuiving: van vriendinnen die hun verjaardag delen, naar een tweeling, weerspiegeling van elkaar, dubbelgangers en zelfs partners of geliefden. In een constante metamorfose door ambiguïteit en opeenstapeling, alsof ze spelende kinderen zijn, zullen ze de afwezige mannelijke figuren op het feest voor elkaar spelen en het geweld aanvechten dat binnen deze traditie wordt opgedrongen aan de Quinceañera. Ze zullen elkaars neven en later ook vaders spelen, ergens tussen een oproep en een afscheid in, waarbij ze hun geesten bevragen en van gedaante doen veranderen.

Luisa en Estefanía verkennen choreografisch de interactie tussen westerse en Latijns-Amerikaanse bewegingsstijlen en duiken in een romance van overvloedige beelden, dansen en referenties, waarbij schijnbaar onverenigbare elementen met elkaar in aanraking komen. Dit werk probeert opnieuw te laten zien wat de Quinceañera traditie heeft bereikt: een nieuwe wereld waarin het oude, het traditionele, het originele, het folkloristische, het stijve, het melige en het mysterieuze kunnen samengaan. Dit stuk, opgezet als een ontroerend sprookjesachtig feest, is bovenal een rebelse viering van vrouwelijkheid, gedeeld erfgoed, vriendschap, ouder worden en het leven.