• C'est du chinois (2010)
    Edit Kaldor

    Op scène: vijf Chinese burgers, vastberaden om hun hart uit te storten bij het publiek. De enige taal die zij spreken is Mandarijn, maar ze zijn ervan overtuigd dat dit een succesvolle uitwisseling met het publiek niet in de weg hoeft te staan. Ze putten uit het grote arsenaal aan mogelijkheden van theatrale verbeelding om ons een basaal oraal begrip van de Mandarijnse taal bij te brengen. Net genoeg om het verhaal te begrijpen dat zich gaandeweg ontvouwt: een verhaal doorspekt van sluimerende problemen en onopgeloste dilemma’s die voortkomen uit de vervlochten persoonlijke geschiedenissen van de performers. Elke performer heeft een grote drang om zich uit te spreken en zijn of haar versie van het verhaal te vertellen. Het is aan de toeschouwers om te beslissen wie hun sympathie krijgt.

    C’est du chinois gaat in essentie over communicatie. Communicatie die eigenlijk onmogelijk is, maar die door de gezamenlijke inspanning van spelers en toeschouwers toch tot stand komt. Ze beginnen vanaf nul en creëren iets samen – de mogelijkheid van een persoonlijke kennismaking, van een indringende ontmoeting.